Obrazy malowane przez Agatę Bogacką zaraz po ukończeniu akademii były rodzajem emocjonalnego dziennika mówiącego o poczuciu bliskości czy samotności zarówno artystki, jak i jej najbliższych. Bogacka konsekwentnie operowała gładką powierzchnią, nie tworzyła iluzji głębi. Z czasem z jej obrazy stawały się coraz bardziej abstrakcyjne - artystka zaczęła wprowadzać narrację rozgrywającą się równolegle w kilku obszarach płótna. Po autoportretach zainspirowanych odbiciem w złotym sercu noszonym na szyi, które dały początek pracom abstrakcyjnym, powstał cykl „Plan podróży”. Jest on kolejnym krokiem w stronę metaforycznej, subiektywnej przestrzeni-pejzażu mówiącej o indywidualnych ludzkich losach.