Paweł Śliwiński traktuje płotno jako rodzaj palimpsestu: nadmalowuje na nim kolejne warstwy, detale i tła aż do momentu uzyskania zadawalającej kompozycji. W czym jednak miałaby przejawiać się jej doskonałość? Wydaje się, że kategorie malarskie tracą tu zastosowanie, a bardziej przydatny staje się język opisujący muzyczne pasaże, niekończące się improwizacje i jam sessions. W improwizacji – podobnie jak w malarstwie Śliwińskiego – jeden temat może „zawędrować” w kompletnie nieprzewidywane rejony, a przy tym całkowicie zmienić swój charakter. Śliwiński jest absolwentem Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Leona Tarasewicza.