„Moim marzeniem jest, by obrazy przejęły kontrolę nad odbiorcą w taki sposób, by jego otoczenie przestawało istnieć, wtedy obraz, nieograniczony żadnymi ramami, mógłby się bez przeszkód rozrastać, wciągając odbiorcę” – pisał artysta w jednym z komentarzy do swoich prac. Obrazy Tarasewicza nie mają ram i choć ten znajdujący się w zbiorach Fundacji ma określony rozmiar – 190 na 800 cm – to jednak jest równie „totalny” jak monumentalne przestrzenne realizacje artysty. Obraz reaguje na ruch widza, zmieniając kolor z niebieskiego na pomarańczowy w zależności od tego, z której strony jest oglądany. Sensualne odczucie wzmacnia silna fakturalność obrazu. To właśnie głębokie regularne bruzdy, oprócz koloru, są narzędziem do budowania iluzjonistycznego, ale i zmysłowego malarstwa Tarasewicza.