Dwurnik pracuje, tworząc wielkie malarskie cykle. Jednym z nich jest powstała w latach 90. seria „Błękitne miasta”, na którą złożyło się m.in. „Maastricht. Idealne miasto”. Pedantyczny detal i drobiazgowe odwzorowanie topografii zdradzają przywiązanie malarza do „naiwnej” maniery i fascynację twórczością Nikifora Krynickiego. Maastricht według Dwurnika skąpane jest w mglistej, niebieskawej aurze. To dzięki niej rzeczywistość przyjmuje poetycki i pełen lekkości wizerunek.