Film rozpoczyna scena, w której artysta performer dostaje się do rajskiego ogrodu, by powtórzyć występek biblijnego Adama. Gest zostaje jednak wyolbrzymiony do absurdalnych rozmiarów – Dawicki nadgryza wiele owoców jabłoni, wypluwając ich kwaśny miąższ. To jasno postawione pytanie: czy każdy owoc z zakazanego drzewa smakuje tak samo? Jedną z inspiracji dla tego filmu była myśl Emila Ciorana, który twierdził, że owoce z drzewa wiadomości były niedojrzałe. Ta krotka filozoficzna rozprawka jest rodzajem apokryfu, w którym ludzka ciekawość, pokusa grzechu staje naprzeciw dogmatom wiary. – Obraz jabłoni z ogryzionymi jabłkami prześladował mnie przez kilka lat – mowił w jednym z wywiadów Dawicki. – To jedna z ikon końca, wyczerpania, pustki, które w rożnych konfiguracjach pojawiają się w tym, co robię.