„Prace Budnego to rodzaj „plastycznego haiku”, niezwykle esencjonalna, rygorystyczna poezja zamknięta w surowej, geometrycznej  formie ociosanej z wszelkich zbędnych elementów” – pisał o twórczości artysty Jakub Banasiak. „Miejska kompozycja” mieści się w tej poetyckiej  stylistyce: „Ściana, ulica, mur, przejście, załom, uskok, podział, ciąg, architektura. Sekwencja wertykalnie ustawionych, łączących się pod kątem prostym płaszczyzn tworzy esencjonalne studium przestrzeni miejskiej. Jak w klasycznym labiryncie ściany nie służą tu podziałowi na wnętrze i zewnętrze, jedynie wyznaczają możliwy kierunek przemieszczania się – zawsze wzdłuż muru, który wytycza bieg ulic. Delikatne zróżnicowanie kolorystyczne poszczególnych „Kompozycji Miejskich” i czytelne konstrukcyjne „szwy” przenoszą uwagę ze skali makro na mikro, odpowiadają zróżnicowaniu detali miejskich fasad i ich kolorytu” – tak opisano cykl w monografii „Michał Budny” (Warszawa 2009).

Kompozycję tworzą trzy rzeźby o wymiarach: 43x43x35 cm + 43x34,5x35 cm + 55x31x32 cm