Akwarelowe prace Gierowskiego można traktować jako notatki z malarskich eksperymentów – artysta wykonał pociągnięcia pędzlem tak, by dało się zaobserwować grę świateł, przebieg linii w obrębie smugi, sposob oddziaływania na siebie poszczególnych kolorów. Obrazy są nie tylko kompozycyjnymi majstersztykami, ale również dowodem fascynacji artysty wschodnią kaligrafią. Dolną część kompozycji z 1995 roku zajmuje delikatna mgiełka zamknięta czerwonym prostokątem. Górna część jest cięższa – na niebieskim tle, zróżnicowanym pociągnięciami pędzla, namalowane zostały czerwone drobne podłużne kształty. Gierowski rozgrywa w tym obrazie dwie możliwości rozwiązania obrazu z gatunku abstrakcji lirycznej.