Malarstwo Stanisława Fijałkowskiego jest lapidarne, poetyckie i instynktowne. Dominują w nim zgeometryzowane abstrakcyjne formy; obrazy artysty silnie przy tym zaznaczają wątki duchowe. Nie zdradzają zainteresowania materialnością, zamiast tego pokazują widzowi, że świat nie kończy się na przedmiotach i sprawach praktycznych. Taki jest między innymi intymny cykl „Obrazow dla Walerii”, ktory Fijałkowski poświęcił swojej żonie. Przestrzeń i metafizyczność obrazu jest budowana przez światło. Pastelowe, zmierzające do monochromu płotno to mikrokosmos otwarty na interpretacje. Możliwość subiektywnego odczytania jest rownie ważna co harmonia, efekty kolorystyczne i kompozycja.